Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 3 / 2021

Θα αναφέρω μερικά πράγματα που θεωρώ «μύθους της πανδημίας». Τα έχω, μάλιστα, χωρίσει με επικεφαλίδες ώστε κάποιος να μπορεί να ανατρέξει κατευθείαν σε κάποιο από αυτά χωρίς να διαβάσει τα υπόλοιπα.

Δύο πράγματα μόνο θέλω να διευκρινίσω για αρχή.

Πρώτο: Έχω το κακό συνήθειο να κάνω αστική περιπλάνηση – δηλαδή, να βαδίζω κάθε τόσο τουλάχιστον 10 χιλιόμετρα μέσα στην Αθήνα με τυχαίο τρόπο. Αυτό το συνήθειό μου δεν το άλλαξα λόγω πανδημίας, πράγμα που σημαίνει ότι βλέπω διάφορα πράγματα στους δρόμους αντί να περιμένω να τα μάθω είτε από τα μεγάλα ΜΜΕ (ήμαρτον!) είτε από το διαδίκτυο. (Για τους κορονοπαρανοϊκούς ξεκαθαρίζω ότι σε αυτές τις περιπλανήσεις μου δεν συνωστίζομαι πουθενά· δεν υπάρχει κίνδυνος να κολλήσω τίποτα από κανέναν ούτε κανένας να κολλήσει τίποτα από εμένα, αν υποτεθεί ότι είμαι «μολυσμένος».)

Δεύτερο: Οι μύθοι που αναφέρω παρακάτω είναι, κατά βάση, υποκειμενικοί, δηλαδή βασίζονται στη δική μου αντίληψη των πραγμάτων, σε αυτά που έχω δει εγώ. Δεν αποκλείεται κάποιος άλλος να έχει διαφορετικές εμπειρίες και, άρα, άλλη αντίληψη των πραγμάτων. Δεν τα παρουσιάζω ως απόλυτες αλήθειες αλλά ως πιθανές αλήθειες.

Και ξεκινάμε...

 

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) είναι γεμάτα κόσμο, ο ένας πάνω στον άλλο, σαν σαρδέλες που κολλάνε τον ιό!

Μύθος που κυκλοφορεί πολύ και στο διαδίκτυο και αλλού. Προσωπικά, συνωστισμό σε ΜΜΜ έχω συναντήσει μόνο μια, δυο φορές ενδιάμεσα στα lockdown, τότε που η Αθήνα είχε ανοίξει λίγο. Κατά τα άλλα, έχει τύχει πολλές φορές να μπω σε ΜΜΜ όπου είμαι ο μόνος επιβάτης, ή εγώ κι άλλος ένας, ή εγώ κι άλλοι δύο. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να έχει λίγο περισσότερο κόσμο αλλά κάθονται ή στέκονται αραιά. Δεν επικρατεί συνωστισμός.

 

Ο κορονοϊός κολλάει πολύ! Δεν μπορείς να βγεις από την πόρτα! Όπου κι αν πας, αν έχει λίγο περισσότερο κόσμο – πχ, σουπερμάρκετ, λαϊκή αγορά – μπορεί να κολλήσεις! Ακόμα και στον δρόμο μπορείς να κολλήσεις!

Μύθος· δεν κολλάει τόσο πολύ, και το έχω τεστάρει επάνω μου. Έχω γράψει όλο τον πειραματισμό επάνω στον εαυτό μου σ’ένα προηγούμενο post, αλλά επειδή είναι πολύ μεγάλο και μπορεί να δυσκολευτεί κάποιος να βρει το σημείο που αναφέρομαι σ’αυτό, το κάνω copy/paste εδώ για ευκολία.

Διαβάστε το.

Επίσης, βλέπω πωλητές στις λαϊκές που οι άνθρωποι έχουν κατεβασμένες μάσκες αλλά ποτέ δεν κολλάνε, δεν παθαίνουν τίποτα, παρά την τόση επαφή που έχουν με όλο αυτό τον κόσμο. Είναι μια χαρά. Το ίδιο και οι υπάλληλοι σε καταστήματα.

Δεν νομίζω, λοιπόν, ότι είναι τόσο κολλητικό όσο λένε αν είσαι λίγο προσεχτικός.

 

Τρομερός ο συνωστισμός στα μαγαζιά μόλις ανοίξουν! Ο ένας πάνω στον άλλο!

Ακόμα ένα παραμύθι. Όταν τα μαγαζιά είχαν ανοίξει για λίγο, γύρω στα Χριστούγεννα, εντάξει, είχε κάποια μικρή κίνηση, αλλά αυτό ήταν. Μια μικρή κίνηση. Σε άλλες περιπτώσεις θα διαμαρτυρόμασταν ότι δεν έχει κόσμο. Δεν ήταν συνωστισμός σε καμία περίπτωση· άδεια ήταν τα περισσότερα μαγαζιά, ή σχεδόν άδεια. Ακόμα και εκείνο το περιστατικό στην Ερμού για το οποίο φώναζαν κάποιοι παραμύθι επίσης μου φάνηκε, γιατί έτυχε εκείνη τη μέρα να περνάω από την Ερμού (αν και δεν ψωνίζω από εκεί). Δεν υπήρχε συνωστισμός γενικά· απλά δεν ήταν νεκρά. Κυκλοφορούσαν κάποιοι άνθρωποι αλλά μέσα σε λογικά πλαίσια. Ο μόνος σχετικός συνωστισμός που είδα ήταν μπροστά σε κάποια καταστήματα επειδή επέτρεπαν μόνο σε περιορισμένο αριθμό πελατών να εισέλθει. Δηλαδή, το μέτρο που υποτίθεται ότι πάρθηκε για να τους προστατέψει από την πανδημία δημιουργούσε συνωστισμό, ενώ σε διαφορετική περίπτωση απλά θα έμπαιναν, θα έβγαιναν, και τέλος.

 

Αστυνομία παντού! Δε μπορείς να βγεις από την πόρτα σου και σου ρίχνουν πρόστιμο!

Αν ίσχυε αυτό, τότε πώς κάνω αστική περιπλάνηση; Δεν ισχύει αυτό το πράγμα. Μάλιστα, πολλές φορές, βάδισα πολύ μεγάλες αποστάσεις χωρίς να δω αστυνομικούς καθόλου. Μόνο τώρα τελευταία είδα περισσότερες περιπολίες επάνω σε μοτοσικλέτες, ίσως λόγω των επεισοδίων που έχουν γίνει.

Δεν αμφισβητώ την απαράδεκτη αστυνομική βία που έχουν αποκαλύψει πολλοί. Δεν αμφισβητώ ότι έχουν πέσει άδικα, πολύ άδικα πρόστιμα. Απλώς λέω εκείνο που εγώ, προσωπικά, έχω δει στους δρόμους. Δεν έχω κανέναν λόγο να υπερασπίζομαι την Αστυνομία, αν κάποιοι νομίζουν ότι αυτό προσπαθώ να κάνω.

 

Σύγκριση μάσκας της πανδημίας με τις μάσκες που φοράνε στην Ανατολή.

Εντάξει, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το τι βλέπω στους δρόμους, αλλά το έχω ακούσει αρκετές φορές και μου μοιάζει αστείο: ότι, επειδή στην Ανατολή αρκετοί λαοί φοράνε ένα πανί μπροστά στο πρόσωπό τους, αυτό είναι «φυσιολογικό». Στην Ανατολή, όμως, δεν φοράνε ένα πανί μπροστά στο πρόσωπό τους για να μην κολλήσουν ένα μικρόβιο· το φοράνε, κυρίως, για δύο λόγους: (α) επειδή είναι μέσα στα έθιμα ή στη θρησκεία τους, (β) επειδή δεν αφήνει την άμμο από τις ερήμους να γεμίσει τη μύτη και το στόμα τους σε περίπτωση που φυσάει άνεμος. Οι μάσκες αυτές είναι όντως καλές για να σταματάνε τη σκόνη. Για το αν σταματάνε τα μικρόβια που βρίσκονται στον αέρα, πραγματικά το αμφιβάλλω πολύ, όπως και πολύς άλλος κόσμος, ανάμεσα στους οποίους και υγειονομικοί.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)