Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 3 / 2021

Θα αναφέρω μερικά πράγματα που θεωρώ «μύθους της πανδημίας». Τα έχω, μάλιστα, χωρίσει με επικεφαλίδες ώστε κάποιος να μπορεί να ανατρέξει κατευθείαν σε κάποιο από αυτά χωρίς να διαβάσει τα υπόλοιπα.

Δύο πράγματα μόνο θέλω να διευκρινίσω για αρχή.

Πρώτο: Έχω το κακό συνήθειο να κάνω αστική περιπλάνηση – δηλαδή, να βαδίζω κάθε τόσο τουλάχιστον 10 χιλιόμετρα μέσα στην Αθήνα με τυχαίο τρόπο. Αυτό το συνήθειό μου δεν το άλλαξα λόγω πανδημίας, πράγμα που σημαίνει ότι βλέπω διάφορα πράγματα στους δρόμους αντί να περιμένω να τα μάθω είτε από τα μεγάλα ΜΜΕ (ήμαρτον!) είτε από το διαδίκτυο. (Για τους κορονοπαρανοϊκούς ξεκαθαρίζω ότι σε αυτές τις περιπλανήσεις μου δεν συνωστίζομαι πουθενά· δεν υπάρχει κίνδυνος να κολλήσω τίποτα από κανέναν ούτε κανένας να κολλήσει τίποτα από εμένα, αν υποτεθεί ότι είμαι «μολυσμένος».)

Δεύτερο: Οι μύθοι που αναφέρω παρακάτω είναι, κατά βάση, υποκειμενικοί, δηλαδή βασίζονται στη δική μου αντίληψη των πραγμάτων, σε αυτά που έχω δει εγώ. Δεν αποκλείεται κάποιος άλλος να έχει διαφορετικές εμπειρίες και, άρα, άλλη αντίληψη των πραγμάτων. Δεν τα παρουσιάζω ως απόλυτες αλήθειες αλλά ως πιθανές αλήθειες.

Και ξεκινάμε...

 

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) είναι γεμάτα κόσμο, ο ένας πάνω στον άλλο, σαν σαρδέλες που κολλάνε τον ιό!

Μύθος που κυκλοφορεί πολύ και στο διαδίκτυο και αλλού. Προσωπικά, συνωστισμό σε ΜΜΜ έχω συναντήσει μόνο μια, δυο φορές ενδιάμεσα στα lockdown, τότε που η Αθήνα είχε ανοίξει λίγο. Κατά τα άλλα, έχει τύχει πολλές φορές να μπω σε ΜΜΜ όπου είμαι ο μόνος επιβάτης, ή εγώ κι άλλος ένας, ή εγώ κι άλλοι δύο. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να έχει λίγο περισσότερο κόσμο αλλά κάθονται ή στέκονται αραιά. Δεν επικρατεί συνωστισμός.

 

Ο κορονοϊός κολλάει πολύ! Δεν μπορείς να βγεις από την πόρτα! Όπου κι αν πας, αν έχει λίγο περισσότερο κόσμο – πχ, σουπερμάρκετ, λαϊκή αγορά – μπορεί να κολλήσεις! Ακόμα και στον δρόμο μπορείς να κολλήσεις!

Μύθος· δεν κολλάει τόσο πολύ, και το έχω τεστάρει επάνω μου. Έχω γράψει όλο τον πειραματισμό επάνω στον εαυτό μου σ’ένα προηγούμενο post, αλλά επειδή είναι πολύ μεγάλο και μπορεί να δυσκολευτεί κάποιος να βρει το σημείο που αναφέρομαι σ’αυτό, το κάνω copy/paste εδώ για ευκολία.

Διαβάστε το.

Επίσης, βλέπω πωλητές στις λαϊκές που οι άνθρωποι έχουν κατεβασμένες μάσκες αλλά ποτέ δεν κολλάνε, δεν παθαίνουν τίποτα, παρά την τόση επαφή που έχουν με όλο αυτό τον κόσμο. Είναι μια χαρά. Το ίδιο και οι υπάλληλοι σε καταστήματα.

Δεν νομίζω, λοιπόν, ότι είναι τόσο κολλητικό όσο λένε αν είσαι λίγο προσεχτικός.

 

Τρομερός ο συνωστισμός στα μαγαζιά μόλις ανοίξουν! Ο ένας πάνω στον άλλο!

Ακόμα ένα παραμύθι. Όταν τα μαγαζιά είχαν ανοίξει για λίγο, γύρω στα Χριστούγεννα, εντάξει, είχε κάποια μικρή κίνηση, αλλά αυτό ήταν. Μια μικρή κίνηση. Σε άλλες περιπτώσεις θα διαμαρτυρόμασταν ότι δεν έχει κόσμο. Δεν ήταν συνωστισμός σε καμία περίπτωση· άδεια ήταν τα περισσότερα μαγαζιά, ή σχεδόν άδεια. Ακόμα και εκείνο το περιστατικό στην Ερμού για το οποίο φώναζαν κάποιοι παραμύθι επίσης μου φάνηκε, γιατί έτυχε εκείνη τη μέρα να περνάω από την Ερμού (αν και δεν ψωνίζω από εκεί). Δεν υπήρχε συνωστισμός γενικά· απλά δεν ήταν νεκρά. Κυκλοφορούσαν κάποιοι άνθρωποι αλλά μέσα σε λογικά πλαίσια. Ο μόνος σχετικός συνωστισμός που είδα ήταν μπροστά σε κάποια καταστήματα επειδή επέτρεπαν μόνο σε περιορισμένο αριθμό πελατών να εισέλθει. Δηλαδή, το μέτρο που υποτίθεται ότι πάρθηκε για να τους προστατέψει από την πανδημία δημιουργούσε συνωστισμό, ενώ σε διαφορετική περίπτωση απλά θα έμπαιναν, θα έβγαιναν, και τέλος.

 

Αστυνομία παντού! Δε μπορείς να βγεις από την πόρτα σου και σου ρίχνουν πρόστιμο!

Αν ίσχυε αυτό, τότε πώς κάνω αστική περιπλάνηση; Δεν ισχύει αυτό το πράγμα. Μάλιστα, πολλές φορές, βάδισα πολύ μεγάλες αποστάσεις χωρίς να δω αστυνομικούς καθόλου. Μόνο τώρα τελευταία είδα περισσότερες περιπολίες επάνω σε μοτοσικλέτες, ίσως λόγω των επεισοδίων που έχουν γίνει.

Δεν αμφισβητώ την απαράδεκτη αστυνομική βία που έχουν αποκαλύψει πολλοί. Δεν αμφισβητώ ότι έχουν πέσει άδικα, πολύ άδικα πρόστιμα. Απλώς λέω εκείνο που εγώ, προσωπικά, έχω δει στους δρόμους. Δεν έχω κανέναν λόγο να υπερασπίζομαι την Αστυνομία, αν κάποιοι νομίζουν ότι αυτό προσπαθώ να κάνω.

 

Σύγκριση μάσκας της πανδημίας με τις μάσκες που φοράνε στην Ανατολή.

Εντάξει, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το τι βλέπω στους δρόμους, αλλά το έχω ακούσει αρκετές φορές και μου μοιάζει αστείο: ότι, επειδή στην Ανατολή αρκετοί λαοί φοράνε ένα πανί μπροστά στο πρόσωπό τους, αυτό είναι «φυσιολογικό». Στην Ανατολή, όμως, δεν φοράνε ένα πανί μπροστά στο πρόσωπό τους για να μην κολλήσουν ένα μικρόβιο· το φοράνε, κυρίως, για δύο λόγους: (α) επειδή είναι μέσα στα έθιμα ή στη θρησκεία τους, (β) επειδή δεν αφήνει την άμμο από τις ερήμους να γεμίσει τη μύτη και το στόμα τους σε περίπτωση που φυσάει άνεμος. Οι μάσκες αυτές είναι όντως καλές για να σταματάνε τη σκόνη. Για το αν σταματάνε τα μικρόβια που βρίσκονται στον αέρα, πραγματικά το αμφιβάλλω πολύ, όπως και πολύς άλλος κόσμος, ανάμεσα στους οποίους και υγειονομικοί.

 

 

Επίσης . . .

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαΐου (26/5)


—γκράφιτι από τη Βραζιλία ... Zoomquilt 1 & 2 (& παρόμοια) ... Gen Z πριν από δύο αιώνες ... Gilgamesh (μια μικρή ταινία) ... Εξώφυλλα για το The Man Who Fell to Earth ... The Warrior's Comic Book Den ... 10 ταινίες με απάτες & απατεώνες ... Παράξενη αρχιτεκτονική (στη φανταστική λογοτεχνία) ... ALGOFOLK ... John Bolton (τέχνη) ... Houston Blacklight & Poster Company (& αφίσες blacklight από το ’70) ... Her Private Hell (από τον δημιουργό του The Neon Demon) ... Twilight Zone της Gold Key (κόμιξ) ... Heaven & Hellhound (δωρεάν βιβλίο) ... ταινίες με τρένα ... & πολλά, πολλά ακόμα στο LinX!

 

Οι Θεοί Μιλούν — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 1


Ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ επιστρέφει, ύστερα από χρόνια, στην πατρίδα του: το Βασίλειο της Χάρνωθ στη διάσταση της Μοργκιάνης. Στην Υπερυδάτια ήταν γνωστός ως ο Οφιομαχητής· εδώ δεν έχει καμιά από εκείνες τις υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά διαπιστώνει ότι παρατηρεί παρουσίες που άλλοι δεν τις παρατηρούν, κι ακούει καλέσματα που άλλοι δεν τα ακούνε. Έχει τρελαθεί από τη μετάβαση ανάμεσα στις διαστάσεις;

Σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος, όχι μόνο στα πολιτικά παιχνίδια εξουσίας που παίζονται στο Βασίλειο της Χάρνωθ, αλλά και στα παιχνίδια των ίδιων των θεών της Μοργκιάνης, που είναι μυστηριώδη και παράξενα, ή, πολλές φορές, ακόμα και ακατανόητα...

Εν τω μεταξύ, η Βασίλισσα Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, που σφετερίστηκε τον θρόνο από τον αδελφό του Κάλνεντουρ πριν από χρόνια, τώρα στέλνει τον στρατό της εναντίον της Όσβελακ, μιας πόλης μέσα στα σκοτεινά Χαρνώθια δάση η οποία διοικείται από τη Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, γνωστή και ως Κόμισσα των Σκιών. Η Βασίλισσα είναι σίγουρη ότι η Κόμισσα των Σκιών υποθάλπει παρανόμους και φυγάδες και αψηφά την εξουσία της. Σκοπεύει να δώσει ένα τέλος σ’αυτό, προτού προχωρήσει και σε άλλους κακούργους μέσα στο Βασίλειό της, όπως ο επικίνδυνος ληστής Έλκερθιν ο Θανατογέννητος.

Η Χάνκαθιρ, καθώς βλέπει το βασιλικό στράτευμα να πλησιάζει την πόλη της, παρατηρεί τους Αγωνιστές του Βασιλείου μέσα του – αγόρια που το μυαλό τους έχει αλλοιωθεί, από μικρή ηλικία, ώστε να είναι φανατικά πιστά στη Μητέρα του Βασιλείου – και σκέφτεται ότι δεν θέλει να σκοτώσει παιδιά σε καμία περίπτωση. Θέλει να το αποφύγει, πάση θυσία...

Κατεβάστε το